รัฐควรช่วยคนจนที่ขยัน - MeMagazine

รัฐควรช่วยคนจนที่ขยัน(ตอนที่ 2)

Memag Online — Sat, 23 Nov 2019 01:16:14 +0000

บทความที่แล้วผมได้พูดถึงคนที่อยู่ในวัยแรงงาน ที่มีงานทำและไม่ได้ทำงาน และได้เกริ่นถึงแหล่งที่มาของรายได้เฉลี่ยต่อเดือนของครัวเรือน ที่นี้เรามาดู ค่าใช้จ่ายของครัวเรือนกันครับ

ครัวเรือนทั่วประเทศ ในปี 2560 มีค่าใช้จ่ายเฉลี่ยเดือนละ 21,437 บาท โดยค่าใช้จ่ายร้อยละ 35.1 เป็นค่าอาหารเครื่องดื่มและยาสูบ รองลงมาเป็นค่าที่อยู่อาศัย เครื่องแต่งบ้านและเครื่องใช้ภายในบ้านร้อยละ 20.3 ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับยานพาหนะและการเดินทางร้อยละ 17.4 ของใช้ส่วนบุคคล/เครื่องนุ่งห่ม/รองเท้าร้อยละ 5.2 ใช้ในการสื่อสารร้อยละ 3.4 ใช้เพื่อการศึกษา ค่าเวชภัณฑ์/ค่ารักษาพยาบาลและการบันเทิง/การจัดงานพิธีคือร้อยละ 1.8 1.6 และ 1.2 ตามลำดับ สำหรับค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับกิจกรรมศาสนามีเพียงร้อยละ 1.0 ในส่วนของค่าใช้จ่ายที่ไม่เกี่ยวกับการอุปโภคบริโภค เช่น ค่าภาษี ของขวัญ เบี้ยประกันภัย ซื้อสลากกินแบ่ง/หวย ดอกเบี้ย สูงถึงร้อยละ 13.0 ตามภาพที่ 1

หนี้สินของครัวเรือน (ปี 2560) จากครัวเรือนทั่วประเทศประมาณ 21 ล้านครัวเรือน พบว่าเป็นครัวเรือนที่มีหนี้สินประมาณ 10.8 ล้านครัวเรือน หรือร้อยละ 50.7 โดยมีจำนวนหนี้สินเฉลี่ย 178,994 บาทต่อครัวเรือน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการก่อหนี้เพื่อใช้ในครัวเรือน (ร้อยละ 76.9) ใช้เพื่อการอุปโภคบริโภคร้อยละ 39.0 ใช้ในการซื้อบ้าน/ที่ดินร้อยละ 36.3 และใช้ในการศึกษาร้อยละ 1.6 สำหรับหนี้เพื่อใช้ในการลงทุนและอื่นๆ (ร้อยละ 23.1) พบว่าส่วนใหญ่เป็นหนี้เพื่อใช้ทำการเกษตร ร้อยละ 14.0 รองลงมาคือใช้ทำธุรกิจ ร้อยละ 8.5 และหนี้อื่นๆ อีกร้อยละ 0.6 ตามภาพที่ 2

ภาพที่ 2 : ร้อยละของครัวเรือน จำแนกตามการมีหนี้สิน และจำนวนหนี้สินเฉลี่ยต่อครัวเรือนโดยจำแนกตามวัตถุประสงค์ของการกู้ยืม ปี 2560

การก่อหนี้เพื่อการอุปโภคบริโภคเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เกิดจากความที่คนเหล่านั้นไม่มีวินัยในเรื่องการออมเงินและใช้เงิน ถ้าเป็นการก่อหนี้เพื่อการลงทุนหรือซื้อสินทรัพย์ที่ทวีมูลค่า เช่น อสังหาริมทรัพย์ โดยมีข้อแม้ว่าเป็นการลงทุนที่ไม่เกินกำลังของตัวเอง กลับเป็นสิ่งที่น่าสนับสนุน เพราะนอกจากทำให้มีวินัยในเรื่องการออมเงินและใช้เงินแล้ว ตัวสินทรัพย์ดังกล่าวเมื่อเวลาผ่านไปก็จะมีมูลค่าสูงกว่าราคาตอนที่ซื้อมา ซึ่งทำให้ความมั่งคั่งเพิ่มขึ้น

ครัวเรือนที่มีหนี้สินในระบบ และนอกระบบ (ปี 2560)(ภาพที่ 3) จากครัวเรือนทั่วประเทศที่มีหนี้สิน พบว่าส่วนใหญ่ครัวเรือนเป็นหนี้ในระบบ โดยครัวเรือนที่มีหนี้ในระบบอย่างเดียวร้อยละ 90.0 ครัวเรือนที่มีหนี้นอกระบบอย่างเดียวร้อยละ 5.8 ครัวเรือนที่มีหนี้ทั้งในระบบและนอกระบบมีเพียงร้อยละ 4.2 และพบว่าจํานวนเงินเฉลี่ยที่เป็นหนี้ในระบบสูงกว่านอกระบบถึง 41 เท่า (174,714 บาท และ 4,280 บาทตามลําดับ) โดยลดลงจากปี 2558 ซึ่งหนี้ในระบบสูงกว่าหนี้นอกระบบประมาณ 46 เท่า (153,425 บาท และ 3,346 บาท ตามลําดับ) เป็นหนี้นอกระบบ เผลอแป๊บเดียว ก็ทำให้ตัวดอกเบี้ยท่วมเงินต้นเสียแล้ว หนี้นอกระบบจึงเป็นปีศาจตัวร้ายที่ทำให้คนไทยยากจนลงไปเรื่อยๆ รวมทั้งก่อให้เกิดปัญหาทางสังคมมากมาย

จากข้อมูลดังกล่าว ทำให้เราเห็นว่าคนไทยส่วนใหญ่ไม่มีวินัยในเรื่องการออมเงิน จริงๆแล้วกระทรวงศึกษาธิการควรจะนำเรื่อง”การออมเงิน” บรรจุเป็นวิชาในหลักสูตรของนักเรียนชั้นมัธยมต้น(หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นหนังสือนอกเวลา) เพราะเด็กบางคนหลังจากจบมัธยมศึกษาตอนต้น อาจจะเรียนต่อสายวิชาชีพ ปวช. ปวส. ซึ่งหลักสูตร”การออมเงิน” นี้ จะทำให้เด็กเหล่านี้ซึ่งยังเป็นไม้อ่อนพอดัดได้ จะได้มีความรู้ติดตัว ซึ่งจะทำให้ภาวะหนี้ครัวเรือนของไทยในอนาคตลดลง รวมทั้งยังจะลดช่องว่างของรายได้ของคนในประเทศได้อีกด้วย

นอกจากนี้การนำระบบภาษีแบบ Negative Income tax(NIT) มาใช้แทนระบบภาษีแบบเดิม น่าจะเป็นวิธีที่ช่วยขจัดปัญหาความยากจนให้หมดสิ้นไปจากประเทศไทย และแก้ปัญหาเรื่องความเหลื่อมล้ำของรายได้ ซึ่งจะช่วยลดปัญหาของสังคมในอนาคตได้เป็นอย่างดี มาติดตามบทความหน้ากันนะครับว่า ระบบภาษีแบบนี้เป็นอย่างไร แล้วจะช่วยประเทศชาติได้อย่างไร

เรื่อง : กิติชัย เตชะงามเลิศ ผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านการลงทุน
หนังสือ “จาก1ล้านเป็น500ล้านผมทำอย่างไร” เล่าประสบการณ์การลงทุนของผมที่นำไปใช้ได้ง่ายๆหนังสือ “ออมจากน้อยเป็นร้อยล้าน” แนะวิธีออมเงินเพียงเดือนละหลักพัน ก็เป็นเศรษฐี 100 ล้าน ก่อนอายุ 50 ปี!ติดตามสาระดีๆทั้งไลฟ์สไตล์และการลงทุนได้ที่Facebook : https://www.facebook.com/VI.Kitichai
Twitter : http://twitter.com/value_talk
Instagram : Gid_KitichaiBlog
website : https://kitichai1.blogspot.com
You Tube : http://www.youtube.com/c/KitichaiTaechangamlert

The post รัฐควรช่วยคนจนที่ขยัน(ตอนที่ 2) first appeared on MeMagazine.

รัฐควรช่วยคนจนที่ขยัน(ตอนที่ 1)

Memag Online — Mon, 16 Sep 2019 04:06:40 +0000

ผมว่าถึงเวลาที่เราควรจะยอมรับความจริงกันนะครับว่า ประเทศไทยเรามีประชาชนที่อยู่ใต้เส้นขีดของความยากจนอยู่เป็นจำนวนมาก มีความเหลื่อมล้ำของรายได้และฐานะของสังคมเป็นอย่างมาก และมีแนวโน้มว่าประเทศไทยเราคงจะติดกับดักของการเป็นประเทศชาติที่มีรายได้ประชากรปานกลางอีกไปเป็นสิบๆปี

จากสรุปผลการสำรวจภาวะการทำงานของประชากร เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ 2561 ที่จัดทำโดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิตอลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พบว่า ผู้ที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไป 56.41 ล้านคน โดยแบ่งเป็นผู้อยู่ในกำลังแรงงาน 38.3 5 ล้านคน ซื่งเป็นผู้มีงานทำ 37.87 ล้านคน(ในจำนวนนี้มี 15% ที่ทำงานไม่เต็มเวลา) โดยคนไทยที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็น 12.43 ล้านคน คิดเป็น 32.82% และทำงานในภาคอุตสาหกรรมและบริการ 25.44 ล้านคน คิดเป็น 67.18% ผู้ว่างงาน 0.35 ล้านคน(กลุ่มผู้ที่ว่างงานส่วนใหญ่เป็นผู้ที่จบระดับอุดมศึกษา) ผู้รอฤดูกาล 0.13 ล้านคน และผู้อยู่นอกกำลังแรงงาน 18.06 ล้านคน ซึ่งประกอบไปด้วยผู้ที่ทำงานบ้าน 5.34 ล้านคน ผู้ที่เรียนหนังสืออยู่ 4.24 ล้านคน และอื่นๆ(คนชรา เด็กที่อายุต่ำกว่า 15 ปี คนพิการ ฯลฯ) 8.48 ล้านคน ตามภาพที่ 1, 2 และ 3

ภาพที่ 1 : โครงสร้างกำลังแรงงาน

ภาพที่ 2 : จำนวนผู้มีงานทำ จำแนกตามอุตสาหกรรม

ภาพที่ 3 : จำนวนผู้ว่างงาน จำแนกตามระดับการศึกษา

ตัวเลขข้างบนฟ้องว่า รัฐเองไม่เคยมีการวางแผนระบบการศึกษา ให้มีความสอดคล้องกับความต้องการของภาคธุรกิจเท่าที่ควร ทำให้นักศึกษาที่จบระดับอุดมศึกษาบางคณะหางานทำยาก ขณะที่บางคณะมีไม่เพียงพอต่อความต้องการของตลาดแรงงาน จึงไม่แปลกใจที่เห็นว่ากลุ่มที่ว่างงานส่วนใหญ่เป็นกลุ่มที่จบระดับอุดมศึกษา น่าเสียดายที่สํานักงานสถิติแห่งชาติ ไม่ทำแยกให้เห็นกลุ่มนักศึกษาอาชีวะ ที่จบทั้งปวช. และปวส. ว่ามีอัตราการว่างงานเป็นอย่างไร จะยิ่งทำให้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น

จากการสํารวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน พ.ศ. 2560 (ข้อมูลนี้เป็นข้อมูลล่าสุด) ซึ่งสํานักงานสถิติแห่งชาติได้ทําการเก็บรวบรวมข้อมูลทุกเดือน (มกราคม – ธันวาคม 2560) จากครัวเรือนตัวอย่างในทุกจังหวัดทั่วประเทศ พบว่าจํานวนประมาณ 52,000 ครัวเรือน ทั้งในเขตเทศบาลและนอกเขตเทศบาล ในปี 2560 ครัวเรือนในประเทศไทย มีรายได้และค่าใช้จ่ายเฉลี่ยเดือนละ 26,946 และ 21,437 บาท ตามลําดับ สัดส่วนของค่าใช้จ่ายต่อรายไดประมาณร้อยละ 79.6 โดยส่วนใหญ่เป็นรายได้จากการทำงานร้อยละ 71.9 ซึ่งได้แก่ ค่าจ้างและเงินเดือนร้อยละ 45.1 กำไรสุทธิจากการทำธุรกิจร้อยละ 18.1 และกำไรสุทธิจากการทำการเกษตรร้อยละ 8.7 และมีรายได้ที่ไม่ได้เกิดจากการทำงาน เช่น เงินที่ได้รับความช่วยเหลือจากบุคคลอื่นนอกครัวเรือน/รัฐ ร้อยละ 11.6 รายได้จากทรัพย์สิน เช่น ดอกเบี้ยร้อยละ 1.4 นอกจากนั้นยังมีรายได้ที่ไม่เป็นตัวเงินในรูปสวัสดิการ/สินค้า และบริการต่างๆร้อยละ 13.8 ตามภาพที่ 4

ภาพที่ 4 : ร้อยละของรายได้เฉลี่ยต่อเดือนของครัวเรือน จำแนกตามแหล่งที่มาของรายได้ปี 2560

มีจํานวนหนี้สินเฉลี่ยต่อครัวเรือนทั้งสิ้น 178,994 บาท ซึ่งคิดเป็น 6.6 เท่าของรายได้ จํานวนครัวเรือนที่เป็นหนี้เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 49.1 ในปี 2558 เป็น 50.7 ในปี 2560 ส่วนใหญ่ครัวเรือนเป็นหนี้ในระบบอย่างเดียวร้อยละ 90.0 หนี้นอกระบบอย่างเดียวร้อยละ 5.8 สําหรับครัวเรือนที่มีหนี้ทั้งในระบบและนอกระบบมีเพียงร้อยละ 4.2 เท่านั้น

ภาพรวมทั้งประเทศของความไม่เท่าเทียมกันของรายได้มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเล็กน้อย คือ เมื่อแบ่งครัวเรือนทั่วประเทศออกเป็น 5 กลุ่มเท่าๆ กัน พบว่าในปี 2560 กลุ่มที่มีรายได้สูงสุดมีส่วนแบ่งของรายได้ร้อยละ 45.0 ขณะที่กลุ่มที่มีรายได้ต่ําสุด.มีส่วนแบ่งของรายได้เพียงร้อยละ 7.1
เนื้อที่หมดแล้ว ติดตามบทความหน้ากันนะครับ ว่าทำไมรัฐควรช่วยเหลือคนจนที่ขยัน และเลิกช่วยคนจนที่ขี้เกียจกันครับ

คอลัมนิสต์

The post รัฐควรช่วยคนจนที่ขยัน(ตอนที่ 1) first appeared on MeMagazine.